Yak ya, brattya, raz skonayu [1]

Yak ya, brattya, raz skonayu,
Zanesit mnya, de ya znayu,
Ta i prosite tam troshky hlyny,
Yak dlya mene, syrotyny.

Vy mnya, bratya, zakopaly
Ta i dodomu povertaly,
Az pryhodyt moya myla,
Dyvyt, dyvyt – to mohyla.

A ona sy podumaye:
"Chto tu, bidnyi, spochyvaye?
Ani plyty, ani ruty,–
Tutky musyt zovnyar buty".

I pomalu, pomalenku
Pide sleza po lychenku;
Ulomyla yavoryny,
Yak dlya mene, syrotyny.

Yavir vyris, zeleniye,
Sonce svityt, sonce hriye;
Lyudy hodya zilye rvaty,
Mylenkoyi ne vydaty.

Az pryletyt soloviye,–
Misyac svityt, misyac mriye,–
A ono sy zakovalo,–
Tak ona lysh, tak buvalo.

U mohyli dobre buty:
Nych ne vydko, nych ne chuty,
Ni ptashaty, ni divchaty,–
Ot yak zovnyar-syrotyaty.